Ik liet me recent, door haast en honger, verleiden tot een potje "Kip andalouse" van de supermarkt. Mijn honger was wel snel verdwenen, vervangen door regelrechte walging. Wat ooit een gekende, pittige frituursaus was, was verworden tot een waterachtig flauw goedje met maar één smaaksegment: zoet.
Het zoete was zowat het enige herkenbare in de smaak. Waar de kip, ei of mayonaise nog enige smaak hadden kunnen brengen, was die helemaal platgeslagen door de suiker.
Nu ken ik "andalouse" ook (...)