Homepagina > Ingrediënten > Vlees > Varkensvlees > Bisaro, esgalgado

Bisaro, esgalgado

maandag 13 september 2010, door wim

De Bisaro komt vooral voor in Centraal en Noord Portugal. Het ras gaat terug tot in de tijd van de Kelten en werd voor het eerst beschreven door J.F. Macedo Pinto in de negentiende eeuw als “Bizaro Type 1 of Keltisch varken”. Het zou dus best het Gallische varken van Asterix en Obelix kunnen zijn.

Ze bereiken een schouderhoogte van ongeveer een meter hoog en worden anderhalve meter lang bij een gewicht van 200 tot 250 Kg. Ze hebben een dikke huid, nodig omdat ze ook in bergachtig gebied leven, met stevige en dikke borstels haar. Net als de meeste traditionele rassen werden ze halfwild gehouden op grote terreinen met veel eiken en kastanjes. Ze eten dan ook eikels en kastanjes en verder wat ze in ’t wild vinden. Daarnaast werden ze bijgevoerd, meestal met afval van de boerderij zoals aardappelen en fruit.

Bisaro

Het zijn varkens die voor de vleesproductie gehouden worden, maar ze groeien een stuk trager dan de moderne rassen. Bovendien hebben ze een dikke huid en een zwaar beendergestel. Dat maakt ze vandaag minder populair. Natuurlijk hebben ze ook voordelen, zoals een veel betere bestandheid tegen ziektes. Ze zijn echter ongeschikt om in moderne hokken te leven. Sluit ze op en dit leidt tot agressiviteit en gevechten, waarbij steevast gekwetsten vallen. Daarom worden ze alleen in hokken met vrije uitloop gehouden.

Er worden nogal wat traditionele vleeswaren van gemaakt, zoals chorizo worst, pens en gedroogde ham.

De Bisaro heeft in Portugal ook een eigen website, gedeeltelijk in ’t Engels. Je kan er zelfs sommige vleeswaren online bestellen voor zeer schappelijke prijzen.

Dit artikel beantwoorden