Homepagina > Ingrediënten > Kruiden > Vergeten kruiden > Blauwe zeedistel [Eryngium maritimum]

Blauwe zeedistel [Eryngium maritimum]

woensdag 18 februari 2015, door wim

De blauwe zeedistel is een beschermde plant die van nature voorkomt in heel Europa. Hij wordt 30-60 cm hoog en de bladeren zijn grijsgroen en wasachtig. Het blad is stekelig getand.

De blauwe zeedistel bloeit van juni tot augustus met witte of blauwachtige bloemen. De kleine vruchten zijn bedekt met smalle, spitse schubben.

De wortel van blauwe zeedistel is soms ook een plaats waar kruisdisteloesterzwam op groeit.

Blauwe zeedistel

De jonge scheuten van blauwe zeedistel worden gegeten, gekookt als asperges. En soms worden ze ook donker gehouden door er emmers over te leggen, zodat je blanke scheuten krijgt. Ook de wortel wordt gegeten en die ruikt zelfs naar gewone wortel, maar is bleek en smaakt eerder naar kastanje, met een zilte toets. Ook de kruisdisteloesterzwam die er kan op groeien, smaakt zilter en pittiger dan gewone oesterzwam.

De wortel werd vroeger ook voor medicinale doeleinden gebruikt. In Groot Brittanië zag men de plant zelfs als een afrodisiacum. Er is echter geen wetenschappelijk bewijs voor. De wortel werd in suiker opgelegd en op vrij grote schaal verkocht in de UK in de 17de en 18de eeuw. De wortel heeft een diuretische en expectorans werking. Hij wordt gebruikt bij hoesten, maar ook bij aandoeningen van de urinewegen. Een papje van de gedroogde, verpoederde wortel zou wonden helen.

Blauwe zeedistel bevat saponienen, polyfenolen en flavonoïden.

Andere namen:
Meer-Mannstreu, Stranddistel (Duits), Sea holly (Engels), Panicaut maritime (Frans), cardo de mar, cardo marino (Spaans), calcatrèppola marina, eringio marino (Italiaans).

Dit artikel beantwoorden