Homepagina > Het doel van Objectief.be > Blog > De horeca weet het niet meer

De horeca weet het niet meer

zondag 7 augustus 2005, door wim

Klasserestaurants zoals de "Sir Anthony Van Dyck" schakelden reeds enkele jaren geleden over naar taverneformule. Daarover zou je enthoesiast kunnen zijn om de popularisering van de goede smaak, maar ik vrees dat het eerder het verlies van de goede smaak is.

Mijn favoriete italiaan, aan de Grote Markt, is al enkele jaren een Australisch restaurant. Een Australisch restaurant? Australië is vermoedelijk het enige continent dat totaal geen culinaire tradities heeft. Maar er rechtover was al een hele tijd een zaak die "American disaster restaurant" heet. Niet direkt een naam die mij doet toehappen.

Van frituur tot veelsterrenzaak, het is steeds weer zoeken om aangenaam verrast te worden. Iets heel eenvoudig, als een shoarma (pita) zou toch nog moeten te vinden zijn? Mijn persoonlijke topper op dat gebied was "Mama’s Garden", op de Oude Koornmarkt in Antwerpen. Dan niet zozeer om het brood of het lekkere vlees, maar vooral omdat zij als enigen nog de moeite doen zelf een sausje te maken. Een groen sausje van verse kruiden met een beetje olie, heel klassiek, heel verfrissend, heel lekker vooral.

Bij mijn laatste bezoek, enkele dagen geleden, viel me meteen op dat ze ook hier besloten de sausjes in een plastic knijpfles te presenteren. Verschrikking! Het doet mij meteen aan afwasmiddel denken. Nu smaken die sausjes ook naar afwasmiddel, geen enkele ervan heeft ook maar in de verste verte nog iets met saus te maken. De looksaus heeft nooit look bevat (of in de verte ook maar op aiöli geleken), maar is steeds lookpoeder met industriële vervanger voor mayonaise geweest. Over currysaus (ook al mayonaise ersatz) en cocktailsaus op pita zwijgen we beter helemaal.

Gelukkig kwam ik voor het groene sausje en dat zag er nog net zo als vroeger uit. De smaak daarvan varieert naargelang het seizoen, de beschikbare kruiden en de stemming van de kok. Maar dat is meer dan OK.

Toen mijn pita arriveerde, was ik gelukkig dat het varkensvlees dat men overal in Vlaanderen voor lamsvlees verkoopt, nog steeds even lekker was. En ook het industriële pita-broodje was als vanouds, niet slecht dus. Pas toen ik enkele happen in het broodje had gedaan, bleek dat ze zelfs dat konden verknoeien. Het vet droop uit het broodje. Ik bedoel dan niet enkele druppeltjes, maar een gestage stroom vet. En dat, terwijl door de manier van bakken aan een verticale grill, juist het grootste deel van het vet zou moeten "afgedropen" zijn.

Al na enkele happen zit je dan ook met dat broodje op je bord en niet in de hand, zoals de bedoeling is. Weer een zaak om van de lijst te schrappen, dus.

Op dit moment kan ik dus in gans Antwerpen geen enkele pitazaak meer aanraden. Idem voor frituren en snacks en het aantal restaurants waar ik nog kom, kan je ook al op de vingers van één hand tellen...

Nu zou je kunnen denken dat de betere restaurants hieraan ontsnappen? Nee hoor, de overgrote meerderheid serveert diepvries en vacüum steamerpakketjes. Als het maar een trendy naam heeft, is het blijkbaar al OK. En dan maar klagen dat de klant moeilijk is en de belastingen hard.

Deze evolutie heeft me dan ook doen besluiten de adressenrubriek te schrappen.

Dit artikel beantwoorden