Homepagina > Ingrediënten > Vruchten > Fruit > Kers [Prunus avium]

Kers [Prunus avium]

dinsdag 4 mei 2004, door wim

Kersenbomen zijn in ’t wild zeer zeldzaam geworden. Bloeit in april of mei, met talrijke, witte bloesems. De stam van de bomen laat soms een harsachtig stollend sap zien, dat eetbaar zou zijn.

Kersen

Kersen zijn vooral bekend in twee groepen; de zgn. "witbuiken" of gele kersen en de donkerrode gewone kersen. Er zijn ook nog andere soorten, zoals de Spaanse "Picota", die geschikt is om te worden gekookt. De meeste kersen worden rauw gegeten, maar ook wel ingemaakt op alcohol, om bv. in cocktails te worden gebruikt.

Kersen rijpen na de oogst niet meer na, zoals de meeste andere vruchten. Dit noemt men "niet-climacterisch fruit".

In Zwitserland, Oostenrijk en Duitsland maakt men een likeur van kersen, die vooral in gebak gebruikt wordt: Kirschwasser, of kortweg Kirsch genaamd.

Kersen bevatten 10 to 15 % suikers, 10 % pectine, 2 % appel- en citroenzuur, veel provitamine A, 10 mg vitamine C per 100g, vitamine B, folium- en ncotinezuur, anthocyanische pigmenten en mineralen (Ca, P, Fe, Mg, K).

Kersenpitten bevatten een heel klein beetje amygdaline, een cyanide en suiker verbinding die door je organisme omgezet wordt in het giftige waterstofcyanide. Waarschijnlijk komen ze daarom wel eens in recepten voor vermageringsthee voor. Dit is echter op zijn minst zeer dubieus. Je hoeft je echter geen zorgen te maken als je per ongeluk een kersenpit inslikt; de dosis is heel laag en bovendien verteren kersenpitten niet.

Kersen bevatten ook een eiwitvariant die enigszins lijkt op het in berkenstuifmeel aanwezige allergeen (Bet v 1). Daarom zijn sommige mensen allergisch aan kersen.

Dit artikel beantwoorden