Homepagina > Ingrediënten > Groenten > Wortels > Lotuswortel [Nelumbo nucifera]

Lotuswortel [Nelumbo nucifera]

maandag 7 november 2011, door wim

De heilige Lotus is een Aziatische waterplant die je van China tot Indië, maar bv. ook ingevoerd in Egypte, Japan, de Verenigde Staten, Suriname, Australië en zelfs in Italië, rond Mantua, aantreft. De grote bladeren zijn zacht behaard en stoten daardoor vuil en water af. De plant wordt aanzien als heilig en is een symbool van reinheid omdat de bladeren zelfreinigend zijn. Dit effect wordt veroorzaakt door nano-structuren en een lage oppervlakte energie. Dit soort oppervlakken worden superhydrofoob genoemd.

Heel de plant is eetbaar, maar hier vind je alleen de wortel, soms vers, bijna altijd in blik. De vruchten kom je niet zo vaak tegen. Grote bladeren zijn te taai om te eten, maar worden veel gebruikt om voedsel in te verpakken.

Hij werd vroeger ook wel eens Nymphaea nelumbo genoemd, maar dat is verkeerd, want de plant is geen verwant van de inheemse witte waterlelie, Nymphaea alba.

Lotusbloem {JPEG}

Overigens is heel de plant eetbaar, maar de rest zal je in de handel nooit aantreffen en wordt in Azië ook maar plaatselijk gegeten.

Lotuswortel {GIF}

De witte wortel van de Lotus die in plakjes gesneden rauw in slaatjes kan, of in soep of wokgerechten. De wortel heeft zeer typische kanalen, die mooi rond zijn en als je ’m in plakjes snijdt, zeer decoratief overkomen.

Zaaddoos {JPEG}

De witte, enkelzadige nootachtige zaden zitten in een afgeplat vleesachtig omhulsel dat eens gedroogd, gaat krimpen waardoor de ongeveer een centimeter grote noot zelf er rammelend inzit. Meestal worden de vruchte rauw en vers gegeten, maar zonder de bittere zaden. De rijpe vruchten kunnen ook gekookt of geroosterd worden en krijgen dan een rijke, nootachtige smaak.

In de Middeleeuwen was ook de inheemse witte waterlelie, Nymphaea alba, een symbool voor kuisheid. Monniken en nonnen werd aangeraden om de wortelstok en de zaden te eten, omdat men dacht dat er een stof in zat die de seksuele driften onderdrukte. Maar ook de gewone mensen aten sporadisch wortel en andere delen, zij het vooral in tijden van grote schaarste. Dit kwam waarschijnlijk door de nog steeds voortdurende verwarring tussen de Indische lotus en onze inheemse waterlelie. Waterlelie bevat de zwak giftige alkaloïdes nupharine en nympheïne, beide sedatieven. En die giftigheid was ook toen al bekend, want in oude apotheek recepten wordt soms gewaarschuwd voor een te grote consumptie.

De vruchten van de Lotus bevatten vitamine C, 60% zetmeel, 20% eiwitten en 2.5% vet.

Dit artikel beantwoorden