Mosterd is een kruid dat door de mens al zeer lang gebruikt wordt. Van Brassica nigra is bekend dat het reeds drieduizend jaar voor Christus gebruikt werd in Indië. Mosterdzaadjes worden voor de inmaak gebruikt, maar ook om allerlei stoofschotels op smaak te brengen en natuurlijk voor de bereiding van mosterd. Er zijn bleke en zwarte zaadjes. Uit de zwarte wordt olie gewonnen.

Witte mosterdzaadjes

Van de bleke mosterdzaadjes wordt de mosterd in potjes gemaakt. Soms wordt hieraan een deel zwarte zaadjes aan toegevoegd om een meer aromatische en donkere mosterd te verkrijgen. De zaadjes worden gekookt en tegelijkertijd fijngemalen. Traditioneel gebeurde dit in een grote ijzeren ketel, waarbij het fijnmalen gebeurde terwijl het mengsel kookte, door een grote ijzeren kogel die men liet heen en weer rollen in de ketel. Achteraf wordt er azijn aan toegevoegd.

Graanmosterd is half afgewerkte mosterd, waaraan terug hele mosterdzaadjes toegevoegd werden. Qua smaak is het niet beter, het is dan ook eerder een modeverschijnsel.

De mosterd in potjes, zoals wij die kennen, schijnt uit Engeland afkomstig te zijn, waar die voor ’t eerst werd gemaakt in Durham in de achttiende eeuw. In Dijon zal men hiermee allicht niet akkoord gaan, want volgens de Dijonnezen, zijn zij de hoofdstad van de mosterd. Ook in Gent vindt je een uitstekende artisanale mosterdfabrikant: Tierenteyn-Verlent NV. Die hebben in het centrum, aan de groentenmarkt 3, een winkeltje.

Mosterdpoeder kan je gebruiken voor het kruiden van stoofschotels, maar gewone mosterd-uit-potjes is hier beter voor, want het poeder heeft niet veel smaak. De smaak en het aroma van het poeder komen pas boven als je ’t poeder bevochtigt en een tiental minuten wacht.

Van mosterdpoeder werden ook verwarmende omslagen gemaakt voor medicinaal gebruik. daar moet je wel mee opletten want langdurig contact met de huid kan irriteren en zelfs verbranden. Daarom werd de mosterdpoeder meestal verdund met gelijke hoeveelheden tarwemeel.

Mosterdzaadjes bevatten glycosiden.