Suiker, Stevia, Strategie

De methode waarmee Stevioside uit Stevia gewonnen wordt, is door Cargill en Coca-Cola gepatenteerd in 2008 en het goedje wordt op de markt gebracht onder de merknaam ’Truvia". En een andere extractie methode is moeilijk te bedenken. Het is niet onmogelijk, maar zelfs als je een andere, efficiënte methode vindt, kan je nog steeds een proces verwachten. En dan is het maar de vraag of de rechter in staat is de fijne details van het verschil tussen één extractie systeem en het andere te begrijpen. En het kost natuurlijk een hoop geld, of je nu wint of verliest. Bovendien bevat Truvia erythritol, waardoor het eigenlijk ook niet meer als natuurlijk kan aanzien worden.

Dat heet strategie. En daar is blijkbaar niks of niemand tegen opgewassen. Zo blijft de grootindustrie verder z’n zin doen. Op zich is er niks mis met strategie. Een bedrijf hoort winst te maken en in de voeding kan men geen markt veroveren, tenzij door anderen markt af te nemen. En daar wringt het schoentje. De groten vermoorden de kleintjes. Door vrij subtiel lobbywerk gunnen ze elkaar af en toe overwinningen zoals deze. Dan kan de media weer eens blokletteren. Ondertussen verandert er niks essentieel. Of toch, de gewone boeren worden helemaal schaakmat gezet.

OK, Stevia is geaccepteerd. Maar het is stevioside dat industrieel als vervanger voor suiker gaat dienen. En dat is alleen te koop bij Cargill. Maar wie is Cargill eigenlijk?

Cargill bestaat al sinds 1865 en heeft wereldwijd zo’n 138.000 werknemers. Binnen de voedingsindustrie zijn zij de grootste. Ze produceren voedingsolie, katoen, granen, maïs, vlees enz. En ze ontwikkelen ook GGO’s. Bijzonder is dat het een familiaal bedrijf is. Er zijn geen echte aandeelhouders. Alle aandelen zijn in handen van twee families. Er is een fonds aandelen bij werknemers, maar die hebben geen stemrecht. Het aandelenfonds van de werknemers wordt beheerd door Cargill zelf.

Hoe groot en hoe gevaarlijk ze strategisch zijn, heeft Duurzaam Nederland uitgezocht. Duurzaam is een platform voor duurzaam ondernemen. En dan blijkt dat Cargill, net als de meeste andere multinationale ondernemingen, vooral goed is in strategie. En de strategie is heel eenvoudig: Embrace, extend and extinguish. Lees dit als "accepteer Stevia, verbeter het als product en vernietig de concurrentie". Het is geaccepteerd, getuige hiervan de goedkeuring door de EU. Het is verbeterd, want de extractie methode is gepatenteerd. En nu gaan we naar het laatste deel van de strategie, getuige plotse media kreten als "Suiker even verslavend als cocaïne". Südzucker beware! Here comes Cargill. Ik denk dat ze ’t in Tienen niet hebben zien aankomen. En ik vermoed ook dat ze geen tegenstrategie hebben. En nu de tegenaanval inzetten met een campagne die suiker aanprijst als gezond en natuurlijk is complete corporate suicide voor Tiense Suiker.

Ongeveer één derde van de winst komt bij Cargill uit "futures". Futures zijn een soort verzekeringen. Daarbij koopt de uitgever van de futures gewassen op aan een vaste prijs en speculeert er op dat tegen dat die gewassen geoogst worden, de prijs hoger uitvalt. Op ’t eerste gezicht zou je denken dat dat een goede zaak is voor de boer. Maar dat is het niet, het is vooral een goede zaak voor de speculant. Speculanten als Cargill beschikken niet alleen over een zeer goed informatie netwerk (Volgens Bob Bergland, voormalig VS-landbouwminister, beschikt Cargill over een beter informatie-netwerk dan de CIA), ze beschikken vooral over de macht om de wereldprijs te beïnvloeden. Hebben ze hun futures wat te duur ingekocht omdat de oogst wereldwijd groter uitvalt dan geschat werd? Geen probleem. Je neemt gewoon een deel van je productie uit de handel en de prijs schiet omhoog. En hoe doe je dat zonder er zelf financieel verlies bij te lijden? Juist, je laat de kleinste boeren, in de landen die ’t verste van de markt zijn, zitten met hun oogst. En die maak je dan wijs dat de wereldmarkt de schuldige is. Dit is misschien simplistisch voorgesteld, er zijn nog andere mechanismen om de prijs te beïnvloeden, maar het is de strategie waar het ons om te doen is. En een goede strategie is simpel.

De consument komt in heel deze strategie niet eens voor. Onze gezondheid interesseert de grootindustrie niet. Dat de media plots gaan blokletteren dat er een gezonde optie is, bewijst alleen maar dat diezelfde media blind en doof zijn. Echte joernalistiek wordt niet meer bedreven. Artikels zijn een logisch vervolg van de publiciteit waar men in de sector van leeft.

Wij zijn het vee. Met een schijn van vrijheid, zelfstandigheid en democratie. Zij zijn onze meesters. En voor hen zijn we alleen van belang als we consumeren. Daar dienen we voor. Alle andere activiteiten zijn overbodig. Dus is ’t ook zeer goed als we met z’n allen ’s avonds voor de buis liggen, want dat houdt ons mak en zorgt er voor dat we met een tevreden gevoel gaan slapen. En een paar uur per avond TV kijken, doet uw IQ dalen met minstens 10 punten, daar is de wetenschap ondertussen ook achter gekomen. Maar ook de wetenschap wordt voor de kar van de grootindustrie gespannen. Meer dan de helft van alle wetenschappelijk studies zijn niet wetenschappelijk. Het zou net zo goed reclame kunnen zijn. Zullen we met z’n allen maar in de wei gaan staan en gras eten?