Sylphion, sylphium

Sylphion is een legendarisch kruid dat magische eigenschappen zou gehad hebben. Het werd ook wel "laserpitium" of zelfs "laser" genoemd. laser werd later verbasterd tot asafoetida, dat als een vervalsing van sylphion beschouwd werd. Voor zover er iets over beschikbaar is, zou de plant uit de familie van de Apiaceae moeten zijn. Ook Peterselie stamt uit die familie. Vaak wordt ook de reuzenvenkel, Ferula communis vernoemd, maar het is zo goed als zeker dat die en andere leden van Ferula-familie er niks mee te maken hebben.

Je komt het vaak tegen in Griekse en Romeinse recepten voor de keuken, maar ook in artsenijrecepten. Volgens die geschriften werd het ook als geboortebeperkend middel ingezet. Verder schijnt het voor alle kwaaltjes goed geweest te zijn. De Romeinen hadden zelfs een opera die "Laserpiciarus" heette, de "sylphionverkoper". De opera zelf is echter verloren gegaan. De laatste wortel van deze plant zou aan Keizer Nero gegeven zijn.

Het zwaartepunt van de handel in sylphion lag aan de kust van het huidige Libië, in de stad Cyrene. De plukregels waren erg streng en de handel was een monopolie van de Koning van Cyrene. Het blad van de plant staat zelfs afgebeeld op de munten van Cyrene. Toen de Romeinen de regio veroverden, zagen die waarschijnlijk meer militair belang in schapen dan in sylphion.

Er zijn in de loop der tijden heel wat speculaties over geweest. Sommige mensen lijken er nog steeds naar op zoek en je vindt op het net af en toe nog wel eens een pagina erover waar het in verband wordt gebracht met één of andere exotisch kruid.

De enige juiste conclusie lijkt echter te zijn dat de plant uitgestorven is in de eerste of tweede eeuw. Ook in de tijd van de Grieken was sylphion al zeldzaam en duur. Er wordt ook vermeld dat de plant niet gedijde in bewoonde gebieden en onmogelijk te kweken was. Als je er rekening mee houdt dat de Sahara sinds die tijden al meer dan 200 KM naar het zuiden is opgeschoven, dan is het zeer waarschijnlijk dat het biotoop van deze plant gewoon verdwenen is. De in de eerste eeuw in opkomst zijnde schapenkuddes deden, samen met de pluk, de rest.