Homepagina > Ingrediënten > Vis > Schaal- en schelpdieren > Zeepiemel, geoduck [Panopea abrupta]

Zeepiemel, geoduck [Panopea abrupta]

woensdag 28 januari 2009, door wim

De Zeepiemel is een schelpdier uit de Noordelijke Stille Oceaan dat tot 5 Kg zwaar wordt bij een lengte van zo’n 80 cm. Ze kunnen dan ook tot 150 jaar oud worden. Al na anderhalf jaar bereiken ze een gewicht van een kilo en zijn dan op z’n best voor de markt. De larven maken een aantal maanden deel uit van het plankton en veranderen negen keer in hun levensloop. Bij de eerste verandering vestigen ze zich op de bodem voor de kust en krijgen hun eerste schelp. Naarmate ze groeien graven ze zich verder en verder in tot ze na een paar jaar op een diepte van een meter zitten. Eens deze diepte bereikt, vertraagt hun groeiritme.

Ze worden voornamelijk in het noorden van de USA en Canada veel gevangen. Dat gebeurt met een soort onderwaterstofzuigers. Eens opgezogen, worden ze levend in zeewater bewaard. En ze worden ook al gekweekt. Dat doet men door plastic buizen te verankeren in het zand. In elke buis komt een jonge geoduck. Zo worden tot 50.000 buizen per hectare strand geplaatst. Maar het is ook een ware sport voor groot en klein om een geoduck met de hand uit te graven.

Zeepiemel {JPEG}

Ze zijn ondertussen ook al hier in de handel. Je bewaart ze best onder een natte handdoek in de koelkast, niet in water.

Je maakt ze klaar door ze 5 tot 10 seconden te koken, afhankelijk van de grootte. Zeker niet langer. Laat ze wat afkoelen en snij de schelp eraf.

Snij dan de piemel eraf. Het vel hiervan schuift eraf alsof het een handschoen is. Was het schelpdier grondig. Snij de piemel in de lengte door en dan in reepjes. Het vlees van de piemel wordt vaak malser gemaakt door het met een vleeshamer te bewerken.

De rest van het schelpdier is veel zachter, ook van smaak. Dat is dan voornamelijk de basis van de piemel, de inhoud van de schelp, de ingewanden gooi je weg.

In deze video van Discovery Channel kan je ’t zien:

In Japan is dit schelpdier zeer gewild omdat de smaak ervan goed past bij sushi en sashimi bereidingen. Je kan het zo eten, met een beetje sojasaus als dip of frituren. En in de USA maken ze er chowder van, een soort dikke soep.

Dit artikel beantwoorden